تکیه سادات روستایی در حومه نطنز

 در پشت این پنجره  از طرف کوچه پنجره فولاد نصب بودکه خوشبختانه پنجره فولاد در معماری جدید هم دیده می شود.

این ضریح متعلق به همسر آقا سید مهدی علیه الرحمه است. یک نکته مهم :در تصویر یک ستون عمودی ویک تیرچوبی افقی  دیده می شود.قدیمی ها در مورد ستون افقی معجزه ای نقل می کنند که از این قرار است.در زمان ساخت این قسمت از ساختمان وقتی می خواستند تیر چوبی افقی راروی ستون ها بگذارند با مشکل مواجه شدند ونتوانستند وکار را رها می کنند ومی روند و وقتی بر می گردند با کمال تعجب می بینند تیر چوبی  ای که هیچ کس قادر به نصب آن نبود روی ستون ها قرار دارد.

از این نما گلدسته هم نمایان است

 در این عکس چند نکته قابل توضیح است: دراین عکس مراسم حرکت دادن نخل را مشاهده می کنید که معمولابعد از تعزیه ،روز عاشورا و28صفر اجرا می شود.نکته بعد،  ساختمان مدرسه است که سمت راست  تصویر با نمای کاهگلی دیده می شود.البته مدرسه به خاطر توسعه  پارکینک چند سال پیش تخریب شد.                

نمای داخلی گنبد(سابق)

مکانی باستانی که بنابر قولی خانه سیدجلال الدین مهدی(ع) بوده است.

در ذکر اولاد حضرت جواد علیه السلام است
بدان که سید فاضل نسابه سید ضامن بن شدقم حسینى مدنى در ( تحفة الا زهار فى نسب ابناء الا ئمة الا طهار علیم السلام ) فرموده که حضرت جواد علیه السلام را چهار پسر بود: ابوالحسن امام على نقى علیه السلام و ابواحمد موسى مبرقع و ابواحمد حسین و ابوموسى عمران ؛ و دختران آن حضرت : فاطمه و خدیجه و ام کلثوم و حیکمه بود و مادر ایشان ام ولدى بود که سمانه مغربیه مى گفتند و از ام الفضل دختر ماءمون حضرت جواد علیه السلام فرزندى نداشت و عقب آن حضرت منحصر است از دو پسر: امام على نقى علیه السلام و ابواحمد موسى .(96)
مؤ لف گوید: که از ( تاریخ قم ) ظاهر مى شود که زینب و ام محمّد و میمونه نیز دختران حضرت جواد علیه السلام بوده اند، و شیخ مفید در دختران حضرت جواد علیه السلام دخترى امامه نام ذکر کرده .(97) و بالجمله : موسى مبرقع جد سادات رضویه است و رشته اولادش تا به حال بحمدللّه منقطع نگشته و بسیارى از سادات نسب ایشان به او منتهى مى شود و او اول کسى است که از سادات رضویه به قم وارد شد در سنه دویست و پنجاه و شش ، و پیوسته بر روى خود برقع گذاشته بود و لهذا او را موسى مبرقع گویند و چون وارد شد بزرگان عرب از اهل قم او را از قم بیرون کردند و به کاشان رفت و چون به کاشان رسید احمد بن عبدالعزیز بن دلف عجلى او را اکرام کرد و خلعتهاى بسیار و مرکبها به او بخشید و مقرر کرد که هر سال یک هزار مثقال طلا با یک اسب مسرج به او بدهد لکن رؤ ساى عرب از اهل قم پس از آن پشیمان شده به خدمتش شتافتند و از او اعتذار خواسته مکرما به قم واردش ساختند و گرامى داشتند او را و حال موسى در قم نیکو شد تا آنکه از مال خود قریه ها و مزارعى خرید.
پس از آن وارد شدند بر او خواهرانش زینب و ام محمّد و میمونه دختران حضرت جواد علیه السلام و از پس ایشان بریهه دختر موسى آمد و تمام ایشان در قم وفات یافتند و نزد فاطمه علیها السلام مدفون شدند و زینب همان است که بر قبر حضرت معصومه علیها السلام قبه اى بنا کرد پس از آن که سقفى بر قبرش بنا کرده بودند از حصیر و بوریا.(98) و موسى شب چهارشنبه روز آخر ماه اردیبهشت دو روز به آخر ماه ربیع الا خر مانده سال دویست و نود و شش از دار دنیا رفت و امیر قم عباس بن عمرو غنوى بر وى نماز کرد و مدفو شد در موضعى که الحال معروف است قبرش چنانچه در ( تاریخ قم ) ذکر شده ، و سید ضامن بن شدقم فرموده که موسى مبرقع مدفون شد به قم در خانه معروف به خانه محمّد بن الحسن بن ابى خالد اشعرى ملقب به ( شنبوله ) .

96- ( تحفة الا زهار ) 3/429.
97- ( ارشاد ) شیخ مفید 2/295.
98- از بعضى از نسخ ( تاریخ قم ) نقل شده که در این مقام اسم محمّد بن موسى را برده و این تاریخ را براى فوت او ذکر کره و از وفات و قبر موسى ذکرى نفرموده . (شیخ عباس قمى رحمه اللّه )

متن فوق متعلق به نشانی زیر است.  

www.deabel.ir   

آنچه در زیر مشاهده می کنید مقاله ای درباره گویش ویدری است. ولی چیزی که باعث شد آن را در وبلاگ بیاورم آنست که این گویش شباهت بسیاری به گویش فَریزهندی (فریزندی) دارد.قابل توجه آنکه گویش روستای ما همان گویش فریزندی است.

گویش ویدَری *

حسن رضائی باغ بیدی  (دانشگاه تهران)

مقدمه

ویدر ٬ که ساکنانش آن را viyer ٬ روستایی است از دهستان خَرَقان در بخش خرقان از شهرستان ساوه در استان مرکزی . نظام آوایی

١ گویش ویدری را به لحاظ تاریخی باید از زبانهای ایرانی شمال غربی به شمار - ١

آورد . اگرچه این گویش تأثیرهایی از فارسی معیار ٬ که از زبانهای ایرانی جنوبغربی است پذیرفته ٬ هنوز بقایای تحولات آوایی زبانهای ایرانی شمال غربی را می توان در آن بازیافت . در زیر به چند نمونه مهم اشاره می شود :

صرف و نحو

١ اسم - ٢

است . یکی از -i ١ نشانه حالت غیرفاعلی برای هر دو شمار مفرد و جمع پسوند کاربردهای حالت غیرفاعلی نشان دادن مفعول مستقیم معرفه است :

hasen sib- i bi§sxord. .                 حسن سیب را خورد

siba¦ - i bi§s¦anc§ ind. .               سیبها را چیدند

a hasen- i bimdi. .                      من حسن را دیدم

               u z¦ak- i §sir ha¦ de. . آن پسر را شیر بده

حروف                                    

hasen ali-y ba¦ g - de bi§sdi. .                   حسن علی را در باغ دید

de§jum- de vargi(r). .                                از این بردار

z¦ak- de ha¦ gi(r). .                                  از پسر بگیر

      siba¦ -y dara¦ x- de bi§s¦anc§ ind. . سیبها را از درخت چیدند

bira¦ m madrese- r ¦ a na¦ §s§se. .           برادرم به مدرسه نمی رود

da¦ da¦ m- r ¦ a ba¦ v¦a(§j). .                              به پدرم بگو

                          xodum- bi § j ¦ a eberum. . با خودم می برم

asb- v ¦ arna ¦ edove. .                                    مانند اسب می دود

عکس زیر مربوط به سالهای دهه ۶۰ و ۷۰ است .الان دیگر این گنبد به  علت تعمیرات کلی حرم تخریب شده است وهیچ ارگان فرهنگی  مانند اداره میراث فرهنگی به این مسئله اعتراض نکرد.

سلام انشاءالله در این وبلاگ باامامزاده سید جلال الدین مهدی علیه الرحمه مدفون در تکیه سادات آشنا خواهید شد اطلاعات زیر از موسسه مطالعات تاریخ معاصر ایران (مقالات) با آدرس WWW.IICHS.ORG میباشد. دلیجان در عهد شاه اسماعیل: با توجه به موارد فوق الذکر بزرگان دلیجان که عمدتاَ از سادات بودند دارای موقعیت خاصی بوده اند. در اوایل این دوره که 10% از کل دورۀ سلطنت پادشاهی در کشور ایران را شامل می شود یعنی حدود 250 سال، شاه اسماعیل صفوی در سالهای 916 و 917 دو فقره نشان شاهی به مرحوم سیدجلال الدین مهدی اعطاء کرده که اختیارات محوله در این اسناد نشان از موقعیت ممتاز نامبرده در خانواده صفوی دارد زیرا چنین اسنادی به افرادی واگذار شده که کارهای بسیار بزرگ برای کشور انجام داده باشند یا در جنگها از خود دلاوریهای زیادی نشان داده باشند که البته مورد اخیر نمی تواند صحیح باشد زیرا تیولی با این وسعت به بزرگترین جنگاوران هم داده نمی شد، فقط به منسوبین به خانواده سلطنتی و بزرگان داده می شده است. دلیجان در شروع دوران صفویان وسعت فعلی را نداشته و بیشتر ساکنان آن را سادات منسوب به فرزندان امام محمدتقی(ع) که ابتدا از مدینه به دربار مامون برای دیدن برادر یا پدرشان حضرت امام رضا آ مدند سپس در مشهد و پس از رحلت حضرت امام رضا (ع) به دلیل بدرفتاری خلیفه در سراسر ایران پراکنده شدند از جمله در روستای تکیه از توابع شهرستان نطنز که مدفن سیدجلال الدین مهدی 17 نسل قبل از سیدجلال الدین مهدی مورد بحث در اسناد صفویه که جد سادات فعلی دلیجان می باشد که البته تعدادی از این افراد هم بعدها به کشورهای مختلف دنیا و شهرهای مختلف ایران مهاجرت کردند اما هنوز هم که هنوز ا ست همگی در ظل الطاف مراحم حضرت ولی عصر (عج)و دعای خیر ائمه اطهار در کارهای دنیوی و اخروی موفق هستند. ا رتحال سیدجلال الدین مهدی طبق اسناد و مدارک موجود بین سالهای 930 تا 950 قمری تخمین زده می شود. همانطور که ا ولین آبادی یا تمدن بشر در کنار رودخانه ها شکل و حیات یافت (بمانند تمدن سومر دربین النهرین،مصر نیل،عیلام کارون،هند سند و چین یانگ تسه)آبادیهای(روستاهای)نطنز نیز در پنج بلوک تشکیل یافته که این بلوکات یا همان رودخانه ها همگی تامین حوزه آبریزی خود را از مجموع کوه های کرکس بدست آورده که بشرح ذیل میباشد: بـرز رود : از روستای معروف ابیانه آغاز و بترتیب طره ، برز ، کمجان ، یارند ، هنجن چیمه رود:شامل روستاهای بیدهند(بیدتند)،فریزهند(فریزند)،تکیه سادات ،چیمه،ولوگرد،هنجن طرق رود :شامل روستاهای کشه،طار،یحیی آباد،طرق،مزده،نیه،ربط سنگ،رحمت آباد،حسن آباد،تاج آباد،ابیازن،میلاگرد ' . ` , ` ` , ` .` , اسپدان،نسران باد رود :متین آباد،فمی،ده آباد،خالدآباد،آقاعلی عباس،باد،اریسمان،خداوندآباد،قلعه گوشه